Karin woont in Oostende en vorige zaterdag was er daar een mooie avondloop. Mom Runs the City riep haar loopmama's bij elkaar en we waren, preuts gelijk veertig, met 9.
Voor deze mooie foto gaat alle eer naar Karin, die ons ook nog eens ontving op glamoureuze wijze.
Ikzelf was ook nog vergezeld door twee van mijn trouwe loopmaatjes Kim en Nathalie.
Het werd een bang afwachten aan de start. Ik had in de maand september nauwelijks 31 km op de loopteller gezet en gezien de vakantieperiode was ik goed voorzien van tevéél kilo's.
Moet ik je nog zeggen dat ik eerder dacht aan annuleren dan aan vlammen?
Maar ik gaf niet af. Ik heb gedurende de laatste Levensloop voor Kortrijk zoveel wijze woorden gehoord dat mijn excuses zouden verbleken als sneeuw voor de zon.
Gaan was de boodschap!
En inderdaad ik was niet alleen.
Ik had gekozen voor de halve marathon en die zou ik zeker en vast uitlopen.
Het werd avond, het was windstil, niet koud, droog en ik had plots géén stress meer. Had ik iets te verliezen? Het werd mijn derde halve marathon op wedstrijd.
Ik had géén verwachtingen, allé toch bijna geen. Ik zou hem graag uitlopen onder de 2h30 gezien mijn slechte fysieke conditie (lees véél te véél kilo's).
Van bij de start had ik een super gevoel. Ik liep traag en zag iedereen rondom mij vooruit stormen maar ik liep en ik bleef lopen. Mijn buddies was ik al heel snel kwijt maar ik was niet alleen in Oostende. Na een paar kilometer loodsten ze ons door het zand, lieten ze ons in een ondergrondse parking lopen, een ommetje maken in de Sint-Petrus-en-Pauluskerk, een paar verdiepingen op en neer in het Casino, een toertje door de Japanse Tuin... Ik wist al snel dat deze 'belemmeringen' me niet gingen helpen om te vlammen.
Na twee toeren (14 km) zag ik op mijn Polar 1h34 min lachen. Het kon dus nog. Ik had echt het gevoel om dan alleen op pad te zijn. Zou ik echt de laatste zijn? Ik liep helemaal alleen voor een aantal kilometers toen er plots een 10 tal mensen mij in de rug aanvielen. Joepie ik was niet alleen.
Ik zette een tandje bij en ik liep, zonder enige moeite van uitputting, zonder pijntje, uit in
En er waren er nog een aantal na mij (psychologisch hé ;-) )
Ik was en ben dus weer gelanceerd. Niet enkel je looptijd maakt je blij maar het plezier van lopen, daar doen we het voor.
Deze namiddag doe ik een klein toerke met Veerle en Philippe.
Deze havermoutcake zal de kleine honger bestrijden. Met dank aan het recept van een collega Blogger.
- 200 gr havermout
- 150 gr gedroogde abrikozen (gemalen)
- 75 gr noten
- 3 eieren
- koekkruiden
- 200 ml sojamelk (vanillesmaak)
Mengen en bakken voor 40 minuten op 200°C.
En voor straks bij het aperitief?
Gegrilde kikkererwten en Butternut met komijn en we zijn vertrokken (met dank voor de geschonken Butternut)
